!!( _ _)^*+:." Everything " !!( _ _)^*+:."'s Blog

July 25

อารมณ์กับเหตุผลและความรัก

" เรารักใคร ก็มักจะทำร้ายคนที่เรารักอยู่ร่ำไป

เพราะเราคาดหวังว่าคนที่เรารัก จะต้องเข้าใจเราทุกอย่าง"

เวลาโกรธ เราพร่ำพรูคำพูดเชือดเฉือนด้วยอารมณ์

จากนั้น จึงค่อยรู้สึกผิด ที่พูดจารุนแรง ทำร้ายความรู้สึกกัน

.........................................................

ถามว่าคนรักของเราเข้าใจไหมว่าที่พูดไปนั้น

เพราะอารมณ์โกรธ

ตอบว่าเค้าคงเข้าใจ

แต่ต่อให้เค้าเข้าใจอย่างไร

คำพูดเหล่านั้นก็ทำร้ายหัวใจมากไปแล้ว

อย่าลืมว่า

คนรักไม่ใช่ถังขยะที่จะรับทุกชิ้นส่วนของอารมณ์ได้

>>> อารมณ์กับเหตุผล ใช้อารมณ์เป็นใหญ่บ้างก็ได้ แต่ไม่ใช่ใหญ่คับฟ้า จนมองไม่เห็นเหตุผลอันใดอีกเลย

>>> อารมณ์กับความรัก ให้ความรักเป็นใหญ่ แต่ก็ไม่ใช่ใหญ่คับใจ จนมองไม่เห็นความพอดีอันใดอีกเลย

2:53 AM | Add a comment | Read comments (19) | Permalink | Blog it

July 16

เหตุผลของการมีชีวิต(อยู่)

ในหนึ่งปี

ชีวิตได้เรียนรู้อะไรมากกว่าที่เราคิดและคาดหวังไว้อยู่เหมือนกัน

ชีวิต

ของคนหนึ่งคน อาจเดินผ่านช่วงปีไปได้อย่างราบรื่นและเป็นสุข

หากแต่

ชีวิตของใครอีกหลายคน กลับเดินไปไม่ถึงไหน เพราะถูกผูกรัดไว้ด้วยอุปสรรค

และความทุกข์

และบางคน

ไม่มีแม้แต่โอกาสเดินทาง ไปสู่อีกหนึ่งปีของชีวิต

การมีชีวิตอยู่บนโลกจบลงเพียงเท่านี้

เหตุผลที่โลกยังคงหมุนก็เพราะโลกต้องการให้ทุกชีวิตเคลื่อนไหว

แล้วเหตุผลของการมีชีวิตอยู่คืออะไร?

แต่ไม่ว่าด้วยเหตุผลอะไร

เราต่างก็คือคน ที่ยังมีชีวิตอยู่

และยังต้องพยายามเดินผ่านช่วงนี้ไปให้ได้อีกครั้ง

เพื่อตัวเอง เพื่อคนอื่น

ไม่ว่าทุกข์ หรือสุข

ไม่ว่าราบรื่น หรือว่าหวั่นไหว

เราต่างมี เหตุผลของการมีชีวิตอยู่

แล้วตัวเราละ "หวาน"

ฉันมีคนหลายคนที่ต้องแคร์ พ่อ แม่ น้อง

คุณ "พระอาทิตย์ของหวาน" คุณก็เช่นกัน

คุณคือเหตุผลของการมีชีวิตอยู่ ของหวาน

9:05 PM | Add a comment | Read comments (7) | Permalink | Blog it

June 30

ใครบางคนจากบนฟ้า (โน้น.................ไกลจัง)

เป็นไปได้ไหม โชคชะตา หรือว่าอำนาจบางอย่าง
คนสองคน จึงพบกัน
และใครที่สร้างสรรค์ ให้เกิดความรักขึ้นบนโลก
คนสองคนจึงรักกัน

ก็เหมือนที่เธอได้เจอฉัน อะไรที่ทำให้เราได้รักกัน
หากเป็นบัญชาจากบนฟ้า อยากขอให้เป็นอยู่อย่างนี้
นานตราบชั่วนิรันดร์

ให้เธอและฉัน เก็บเอาไว้
ทุกความอบอุ่น ทุกความสุข
อยู่เป็นคู่กัน ตลอดไป
แค่รู้สึกอยู่ ว่ารักโอบกอดเราไว้

อาจมีบางครั้งต้องห่างไกล เพื่อได้เรียนรู้บางอย่าง
ให้สองคนได้รักกัน
ถ้าเป็นจริงอย่างนั้น นานแค่ไหนก็ไม่หวั่น
แค่สองคน ยังรักกัน

ใครบางคนจากบนฟ้า ขีดโชคชะตาให้เราได้พบกัน
ให้เธอมายืนอยู่ตรงนี้ และฉันก็ยืนอยู่ตรงนี้
สุขด้วยกันทุกวัน

ให้เธอและฉันได้เรียนรู้ ทุกความอบอุ่น ทุกความสุข
อยู่เป็นคู่กัน ตลอดไป แค่รู้สึกอยู่ ว่ารักโอบกอดเราไว้

ให้รู้สึกอยู่ว่ารักโอบกอดเราไว้
ให้รู้สึกอยู่ว่ารักโอบกอดเราไว้

ยังไงก็ "รัก" นะค่ะ ^^

2:21 PM | Add a comment | Read comments (2) | Permalink | Blog it

May 30

^________________^ Good memorize in USA

To. บุคคลที่เกิดมาเจอกันเพียงครั้งเดียว

อีกไม่กี่วันก็ได้กลับบ้านแล้ว ดีใจมากมาย มาอดทนสู้ชีวิตอยู่ในต่างแดนร่วมสามเดือน เหนื่อย เหงา ท้อ คิดถึงบ้าน และแล้วเวลาที่รอคอยก็กำลังจะมาถึง

แต่ก็แอบเศร้านิดๆ เพราะเพื่อนใหม่ที่เราร่วมหัวจมท้ายกันมา เมื่อวันเวลาผ่านไป ทุกคนต่างก็แยกย้ายไปกันคนละทิศคนละทาง บางครั้งอาจจะเจอะเจอกันบาง

ตามสถานที่ต่างๆ

วันเสาร์นี้ เพื่อน กลุ่มแรกก็จะเดินทางกลับแล้ว ที่หอคงเงียบหน้าดู ทุกคนดีใจที่ได้กลับสู้อ้อมกอดของคนที่รอคอยเราที่ปลายทาง

อีกตั้งอาทิตย์กว่าเราจะได้กลับ ยังไงก็ขอให้ทุกคนโชคดีนะค่ะ

น้องแอม พยาบาล ม.เชียงใหม่

น้องฝน วิทยาศาสตร์เครื่องสำอาง ม.แม่ฟ้าหลวง

เขื่อน สถาปัต ม.ลาดกระบัง

เจะ บริหาร ม.เชียงใหม่

ธี สถาปัต ม.ธรรมศาสตร์

น้องเมย์ วิทยาศาสตร์ ม.แม่โจ้

น้องหนิง บริหาร ม.เชียงใหม่

นัท รัฐศาสตร์ ม.เชียงใหม่

บี มนุษย์ศาสตร์ ม.เชียงใหม่

โบ๊ต สัตวแพทย์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย

เมิร์ท มนุศาสตร์ ม.เชียงใหม่

อ้อม มนุศาสตร์ ม.เชียงใหม่

ซอ วิจิตรศิลป์ ม.เชียงใหม่

น้องโบ มนุษย์ศาตสตร์ ม.เชียงใหม่

แป๋ง มนุษย์ศาสตร์ ม.เชียงใหม่

ฮอกกี้ แพทย์ศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย

สา บริหาร ม.เชียงใหม่

ฮันนี้ บริหาร ม.เชียงใหม่

ทราย เภสัชศาสตร์ ม.เชียงใหม่

นู เภสัชศาสตร์ ม.เชียงใหม่

หมิ่ง ทันตแพทย์ ม.จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย

มิ้ง ทันตแพทย์ ม.จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย

หมูตู้ สถาปัต บางมด

กวาง นิเทศศาสตร์ ม.กรุงเทพ

แอม บัญชี จุฬาลงการณ์มหาวิทยาลัย

หมู บัญชี ม.สวนดุสิต

ข้าว มนุษย์ศาสตร์ ม.แม่ฟ้าหลวง

ออย มนุษย์ศาสตร์ ม.สวนสุนันทา

พี่สวย ป.โท ม.เชียงใหม่

พี่บี ป.โท ม.เชียงใหม่

พี่ปอย ป.โท ม.เชียงใหม่

พี่อีฟ ป.โท ม.เชียงใหม่

พี่ขวัญ ป.โท ม.ศ.ว.

ต้า บริหาร ม.บูรพา

น้องเปรี้ยว บริหารธุรกิจ ม.อสัมชัญ

เอ็ด รัฐศาสตร์ ม.เชียงใหม่

ชาร์ป นิติศาสตร์ ม.เชียงใหม่

ฉันพบว่า "เพื่อน" ในความหมายของคนวันยี่สิบต้นๆต่างจาก

"เพื่อน" ในวัยเด็กมากนัก บางครั้งแทบจะเป็นความคิดของคนละคนก็ว่าได้

miss miss

2:14 PM | Add a comment | Read comments (8) | Permalink | Blog it

May 06

...

* คือความรู้สึกของฉันในตอนนี้

{...ว่างเปล่า...}

9:20 AM | Add a comment | Read comments (11) | Permalink | Blog it

April 26

!!(_ _)^

HaPpy BiRthDaY " RUNG "

4/25/07

The whole earth is in your heart.

โลกทั้งใบ อยู่ที่ใจของคุณ

เมื่อวานวันเกิดรุ่ง ช้าไปแต่ยังไงก็.....

รักตัวเองนะ เพื่อนรัก เพื่อนที่แสนดีของหวาน ^^

**************************************************

Blog ครั้งก่อนมีคนแอบมาคอมเม้น (เขียนใส่กระดาษแล้วยื่นให้)

ขออนุญาต เอาเม้นที่ให้นี้ มาเขียนเป็น Blog อันใหม่นะค่ะ

บางที่เมื่อเรามุ่งแสวงหาความสุขจากสิ่งต่างๆรอบตัวเรา

เรามักไม่เคยพบเจอ

บางคนเดินทางค้นหาตลอดชีวิต

ก็พบแต่ความว่างเปล่า

บางที่การเรียนรู้ โลกกว้าง

อาจไม่ใช่การตามหาจากโลกภายนอก

บางครั้งการเดินทางกลับเข้ามาค้นหาในหัวใจของตัวเอง

อาจทำให้เราเรียนรู้อะไรๆได้มากกว่านี้

....

แล้ววันหนึ่งเราก็อาจประหลาดใจ

ว่าโลกที่เคยคิดว่ากว้างใหญ่

ไม่ได้ยิ่งใหญ่ไปกว่า หัวใจ เราเลย

1:24 PM | Add a comment | Read comments (2) | Permalink | Blog it

April 25

โลกกว้างเหลือเกิน

มีเส้นทางให้มุ่งไปมากมาย

แต่... มันมากมายเกินไป

มาก... จนเราไม่รู้ว่าจะไปทางไหน

มีแต่... เส้นทางที่เราไม่รู้จักมากกว่ารู้จัก

คน... จำนวนไม่น้อย รู้ว่าต้องไปข้างหน้า

แต่... ไม่รู้ว่าจะไปที่ไหน

จุดหมาย... อยู่แห่งหนใด

:: :: บ่อยครั้งฉันรู้สึกหวาดกลัวกับการการมีชีวิตในโลกนี้ตามลำพัง

แต่ฉันต้องเรียนรู้ที่จะมีชีวิตตามลำพังให้ได้

ฉันหวั่นไหวและใจหายทุกครั้งที่ได้ออกจากบ้าน ไกลครอบครัว ไกลคนที่เรารัก

เหมือนต้องออกจากไออุ่นและกลิ่นบ้างชนิดที่สัมผัสจากที่ไหนไม่ได้

รักและคิดถึงพ่อกับแม่ นะค่ะ

ขอบคุณความรัก และคำสั่งสอนของพ่อกับแม่

ที่วันหนึ่งได้นำพาเด็กผู่หญิงคนนี้

พร้อมที่จะเติบโตและแข็งเกร่งใน "โลกกว้าง"

*****************************************

12:30 PM | Add a comment | Read comments (1) | Permalink | Blog it

April 17

_ _ ที่อยู่ของหัวใจ _ _

พื้นที่ในหัวใจ (การเดินทางข้างใน) -------->T_T

หมุน เคว้งคว้าง อยู่ในเวิ้งอากาศ

โคลงเคลง อยู่ในคลื่นของความมืด

กระชากกระชั้น แผ่วจาง

กระชากกระชั้น โคลงเคลง

คล้ายกำลังถูกดูดกลืนเข้าสู่ ความเหงา อันไม่รู้จบ

P.s คิดถึงพ่อ แม่ หมูแดง(ไอ้อ้วน) จังสบายดีนะค่ะ

คิดถึงคุณด้วยค่ะ พระอาทิตย์ >>>> รัก รัก รัก <<<<

อยากกลับบ้านแล้ว เหงาจัง เหนื่อยด้วย

เป็นหวัดไม่หายซะที อากาศที่นี้ห่วงแตกปรับตัวไม่ทัน

ช่วงนี้มีเรื่องให้ต้องคิดมากมาย แต่ก็ยังคิดถึงอยุ่เสมอนะค่ะ (พระอาทิตย์ของหวาน)

ทำไมเพื่อนกินเหล้ากันบ่อยจัง ไม่เบื่อกันหรอ กินกันทุกวันเลยอ่ะ เบื่อแทน

เด๋วนี้ไม่ได้ไปเที่ยวไหนเลย อยู่แต่หอ หลับๆๆๆๆๆๆ แล้วก็ กินๆๆๆๆๆๆๆ ถึงว่า.....นะหวาน

5:36 AM | Add a comment | Read comments (8) | Permalink | Blog it

April 13

>0< sEnsItiVe

ใจใคร ใจใคร ต่างก็อ่อนไหว

ไม่ว่าใจเรา หรือใจเขา

.....

หากตัดสินความรู้สึก หรือใจของคน

ต้องให้หัวใจของเราตัดสิน

(เก็บอารมณ์และเหตุผลไวข้างหลัง)

12:45 PM | Add a comment | Read comments (2) | Permalink | Blog it

April 05

lOvE yoU

HaPpy BiRtHDaY. (",)

Feeling the love from inside and missing the special someone give a lot of people

pleasure of being in love .

I can feel touched whan love comes around and expresses it accordingly .

missssssss you naka !!!

4 / 05 / 07

6:13 AM | Add a comment | Read comments (15) | Permalink | Blog it

March 26

Life can change "ชีวิตสามารถเปลี่ยนแปลง"

หากวันเวลาจะเปลี่ยนแปลง

ขอให้สิ่งดีๆที่เป็นอยู่ เปลี่ยนแปลงไปในทางที่ดีขึ้น

และสิ่งที่เป็นอุปสรรคปัญหา ความทุกข์ใจ

ลบเลือนหายไป

:: คิดถึงทุกๆคนที่อยู่เมืองไทย

:: เด๋วก็จะได้เจอกันแล้ว

:: เปลี่ยนแปลง แต่อย่าเปลี่ยนใจนะค่ะ

2:48 PM | Add a comment | Read comments (20) | Permalink | Blog it

March 18

ห่างไกลเหลือเกิน

ห่างไกลเหลือเกิน

Artist : บอย โกสิยพงษ์








เวลามองขึ้นไปบนฟ้า       ฉันนั้นเห็นแต่ภาพเธอ     อยู่ไกลกันจน...สุดสายตา





รอคอยวันที่จะกลับมาหา      ถึงแม้มันจะแสนนาน      แสนนานแค่ไหน



                          

อยากจะขอให้ได้พบ     ขอให้ได้พบ     อยากจะรู้ว่าเธอเองเป็นเช่นไร



                         
เธอจะคิดถึงฉันหรือเปล่า      เธอจะเหงาบ้างหรือเปล่า      จะรู้สึกแตกต่างกับฉันบ้างไหม



                      

เพราะว่าเราห่าง  ....   ไกลกันเหลือเกิน        คิดถึงแต่เธอนั้น 



                           

เฝ้าแต่นับให้ถึงวันที่เรานั้นได้พบกัน



               

เราช่างห่าง...ไกลกันเหลือ... เกิน       ฉันเองก็ไม่รู้      เมื่อไรจะได้พบ  ... เธอ



                   



                                     

กลัววันเวลา... พาหัวใจเธอเปลี่ยนจากฉันไป     



                                                                           

อยากจะพบให้ใกล้ ๆ     ให้ตัวฉันได้มั่นใจ      ว่าทุกสิ่งจะไม่เปลี่ยนไปจากนี้



                                 
เพราะว่าเราห่าง   ....  ไกลกันเหลือเกิน        คิดถึงแต่เธอนั้น 



                                                

เฝ้าแต่นับให้ถึงวันที่เรานั้นได้พบกัน     



                          

 เราช่างห่าง ...   ไกลกันเหลือ.....เกิน

 ฉันเองก็ไม่รู้      เมื่อไรจะได้พบ  ... เธอ

11:05 AM | Add a comment | Read comments (5) | Permalink | Blog it

March 09

('',) Point of view >>> (ความรักมองด้วยตาเปล่า...ไม่เห็น)

คนบางคนมองโลกของความรัก

และความจริงซ้อนกันอยู่อย่างเข้าใจ

แต่คนบางคนมองโลกของความรักทับโลกของความจริง

และปล่อยให้ความรู้สึกวุ่นวายอยู่ตลอดเวลา

ไม่ว่าจะเป็นวันฝนบาง ฝนหนัก ฟ้าเปียก

ไม่ว่าจะเป็นวันน้ำตาไหล ใจคะนอง หรือวันที่ไม่ยอมร้องไห้

เราไม่รู้หรอกว่าโลกจะหมุนอะไรมาให้เราเจอบ้าง

เราไม่รู้หรอกว่าเราจะหมุนตามโลกไปองศาไหน

เราไม่รู้จักความรักของคนอื่นหรอก

แต่เราทำความรู้จักความรักของตัวเองได้

เราทำให้คนอื่นคิดและรักแบบเราไม่ได้หรอก

แต่เราคิดและรักในแบบของเราให้สวยงามได้

บนเส้นทางของความรัก

อาจจะเจอเรื่องเต็มอิ่มสุขจนยืนไม่อยู่กับที่

หรือทุกข์จนขยับไปไหนไม่ไหว

ความรัก คือเรื่องของความรู้สึกข้างใน

ความรัก มองด้วยตาเปล่าไม่เห็น

Ps. เป็นการเขียน Blog ที่บ้านครั้งแรก

คอมก็อืด เน็ตก็ช้า แต่สมองมันบรรเจิด

....ก็เลย(เอาเหอะ เขียนก็เขียน)

ประกาศฉบับที่ 1 เพื่อนทุกคนจ้า วริษา จะ Go inter แล้วเน้อ

ประกาศฉบับที่ 2 เค้าจะพยายาม On MSN บ่อยๆ

ประกาศฉบับที่ 3 มีข่าวสารอะไรที่เกี่ยวกับเค้าหรือเค้าสมควรรู้ส่ง E - Mail ไปนะจ๊ะ

ประกาศฉบับที่ 4 เค้าจะพยายาม (อีกครั้ง) ที่จะเอาของฝากมาให้ทุกคน

ประกาศฉบับที่ 5 ใครที่รู้ตัวว่าฝากซื้อของหรือกำลังจะฝาก กรุณาเตรียวเงินไว้ด้วย (สำคัญที่ซู๊ด...)

February 24

ความห่างไกล - วัดความผูกพัน

ความห่างไกล วัดความผูกพัน

มีคนบอกว่า ... ฟ้าดินลงโทษเขาให้ห่างไกลกับคนรัก

ฉันกลับคิดว่า ... ฟ้าดินกำลังสงสัยคู่นี้ว่า

... เขารักกันจริงหรือป่าวต่างหาก ...

เลยทดสอบโดยแยกคนนึงไปทาง ... อีกคนไปทาง

คงมีใครบางคนมีพฤติกรรมไม่น่าไว้วางใจ

ถ้าเราคิดว่ามันเป็นการทดสอบว่าเราเลือกถูกคนรึป่าว

ความห่างไกล ... จะเป็นตัววัดปริมาณความผูกพันที่เรามีต่อกัน

ถ้าเรายังรู้สึกเหมือนเดิม...แถมยังเพิ่มความห่วงใย ... ความคิดถึง ...

นั่นคือเรามีความรักที่แท้จริงให้เค้า ... เราสอบผ่าน ...
แต่ถ้าเขาเปลี่ยนแปลงไป ... แรก ๆ ก็ติดต่อกันถี่หน่อย ... หลัง ๆ เริ่มห่าง

เค้าสอบตก ... ก็ในเมื่อปริมาณความผูกพันของเค้ามันมีไม่เพียงพอ

เราน่าจะภูมิใจในตัวเอง ... ที่เราได้เลื่อนชั้นขึ้นไป ... แม้มีใครจะสอบตก

ถ้าเค้าอยากจะขึ้นมาอยู่ข้างเรา... เค้าต้องเร่งให้สอบผ่านบททดสอบนี้ ...
แล้วก้าวขึ้นมาอยู่ข้างเราเอง ...

ถ้าเค้าไม่ผ่าน ... ก็ถือว่าเป็นบุญ ...

ที่ฟ้าดินได้คัดคนโง่ ... ออกไปจากเราแล้ว ...

Ps. [ แล้วใครจะสอบผ่าน คุณ หรือ ฉัน]
[ ถ้าสอบตก ไม่มีการลงทะเบียนแก้..นะค่ะ]

วันที่เธอไม่อยู่ >>> Yai Monotone ไม่ชอบเลย เหงาจังคิดถึงด้วย

9:11 AM | Add a comment | Read comments (14) | Permalink | Blog it

February 21

...โลกเต้นระบำ...

โลก เต้น ระบำ ชีวิตเราทุกคนก็เต้นระบำ บางวันเต้นจังหวะเศร้า

บางวันคึกคักยักเอว ยักคิ้ว ยักไหล่ ระวังจังหวะของตัวเองให้ดีไม่พอ

บางครั้งต้องระวังคนอื่นเต้นผิดจังหวะ มาเตะหรือเหยียบเท้าเราเข้าโดยไม่รู้ตัว

โลกเต้นระบำได้

เพราะหัวใจของเราทุกคนต่างมีบทเพลงของตัวเอง

โลกเต้นระบำ ชีวิตเต้นระบำ หัวใจเต้นระบำ

โลกของเรา เราเป็นคนเลือกจังหวะ

ชีวิตของเรา เราเป็นคนเลือกท่าเต้น

หัวใจของเรา เราเป็นคนเลือกร้องรำ

ต่างมุม ต่างคิดต่าง

ต่างใจ ต่างเรื่องราว

5:41 PM | Add a comment | Read comments (3) | Permalink | Blog it

February 17

"ครึ่งหนึ่ง"

บัณฑิต (MUZU)

Xperiment 2

เธอคงไม่เคยใช่ไหม?

ที่ไปเผลอ มอบใจให้ใครไปหมดทั้งใจ

ให้ไปไม่รู้ตัว มอบไปหมดหัวใจ

โดยไม่รู้ เค้าคนนั้น เค้าจะคิดเช่นไร

มันไม่สน ไม่มีเหตุผลที่จะรู้

ในเมื่อชีวิตที่เหลืออยู่

มันเลือกไปแล้วว่าจะรักแค่ เธอเท่านั้น

เธอคือฝันที่ฉันคิดถึง

อยากให้รู้เธอคือชีวิต อีกครึ่งหนึ่ง

ที่มาเติมอีกครึ่งชีวิตที่หายไป

ฉันเหมือนแจกัน ช่างฝัน

เฝ้ารอคอยสักวัน เพื่อเจอกับดอกไม้งาม

กับกระดาษว่างเปล่า เฝ้ารอคอยแสนนาน

ให้พู่กันมาแต่งเติมให้ชีวิต มีเรื่องราว

Happy Valentine's day Naka...

ขอให้ทุกคนที่อ่านข้อความนี้

เจอ"ครึ่งหนึ่ง"

1:14 PM | Add a comment | Read comments (9) | Permalink | Blog it

February 10

ฉันกำลังจะเรียนจบ!!!!!!!

ย้อนกลับไปเมื่อสามปีที่แล้ว...นู้น...

พ่อกับแม่มาส่งเข้าหอพักในมหาลัย (ชีวิตจบสิ้น) เกิดคำถามกับตัวเองและคิดว่าเด็กปีหนึ่งส่วนใหญ่คงคิดกัน "กรูมาเรียนที่นี้ทำไมหว่า?"

จนถึงตอนนี้ปีสาม เทอมสอง เหลือเรียนอีกเทอมเดียว แล้วก็ฝึกงาน ก็จบแล้ว T_T (ทำไมเวลามันผ่านไปเร็วจัง)

ยังจำได้ถูกพี่วินัยด่าน้ำลายรดหัวอยู่เลย พี่เชียร์สั้งให้ร้องเพลงมหาลัยดังๆ ถูกพี่สันทนาการให้ออกไปเต้นแร้งเต้นกาต่อหน้าประชาชีนับร้อย พี่พยาบาลที่คอยเอายาดมมาให้ตอนที่วิ่งไม่ไหวเพราะรองเท้ากัด(ไม่มีการถามยื้นยาดมให้พร้อมรอยยิ้ม) พี่สวัสดิการที่คอยเอาน้ำ ข้าวกล่องในพวกเราได้มีชีวิตอยู่ต่อไป (กว่าห้องเชียร์จะเลิกโรงอาหารก็ปิดแล้ว)

ทุกๆบรรยากาศในการรับน้องและตอนอยู่ปีหนึ่งยังจำได้เสมอ

**เวลาอยู่หอตอนปีหนึ่งเป็นอะไรที่สนุกมาก เพื่อนเยอะ คุยสนุก กินอร่อย เวลาสอบช่วยกันติว อาหารหลักของชาวหอคือ "มาม่า" ต้องรีบเข้าหอก่อน3ทุ่ม

**เวลาไปเรียนต้องนั้งรถจากหอพักไปอาคารเรียน เรียนเสร็จแวะโรงอาหารกินข้าว เพื่อนที่หอไม่มีเรียนต้องซื้อข้าวกล่องไปฝาก แวะทอมมาร์ท กลับหอ

**แต่งกายต้องถูกระเบียบ ติดกระดุมคอ ถุงเท้าร้องเท้าสีขาว แขวนป้ายชื่อ ไปหน้ามหาลัยห้ามใส่กางเกงขาสั้น

**เช้าวันเสาร์เป็นวันแห่งความสะอาด ชาวหอพร้อมใจกันติ่นแต่เช้ามาซักผ้าที่ตัวเองหมักไว้ทั้งอาทิตย์

**ตอนหัวค่ำของวันอาทิตย์ freshyทุกสาขาจะมารวมตัวกันที่หน้าทอมมาร์ท มาดูชาร์ตเพลงประจำสัปดาห์ MTV (ประมาณใครเป็นแฟนใครเอามาเปิดตัววันนี้ รู้ทั้งปีหนึ่ง)

**สามารถเช็คความ Hot ของเราได้โดยโทรศัพท์หอพัก (แหม!!!จะจีบหญิงทั้งที่ไม่ลงทุนเลยใช้โทรศัพท์หออีก)

รุ่นพี่...ปีสอง...

มีโอกาสอันเหลือล้น ได้เข้าทำกิจกรรมรับน้องปีหนึ่งที่จะเข้าใหม่กับเข้าด้วย โอ้ย...ไม่ใช้ขี้ๆเลย ซัมเมอร์ต้องมาซ้อมรับน้องตั้งสามเดือน แดดก็ร้อน เหนื่อก็เหนื่อย

แต่เพื่อมหาลัยแล้วก็น้องใหม่ในปีหน้าทำได้ค่า...ปีสองพวกเราเอกการท่องเที่ยวได้ออกทริปครั้งแรก(ตื่นเต้นจังเพราะไม่เคยไปเที่ยวไหนกับเพื่อนทีละเป็นร้อยอย่างนี้)

**ทริปแรก อาจารย์จัดให้แบบเรียกน้ำย้อยใกล้ๆก่อนละกันนะนิสิต ภาคเหนือ แค่เชียงใหม่ ลำพูล ลำปาง

**ทริปสอง ประวัติศาสตร์และศิลปะทั้งนั้นไปแต่วัดแต่วัง สุโขทัย พิษณุโลก อยุธยา กรุงเทพ วัดๆแล้วก็วังๆ สำรวมกันสุดฤทธิ์แต่ละคน

**ออกมาอยู่หอนอกแล้ว...เย้ๆ...ปีนี้ก็เลยถือฤกษ์งามยามดี ขอใช้บัตรประชาชนให้คุ้มหน่อยเหอะไปเที่ยวกลางคืนครั้งแรก (อิอิ)

**ได้เรียนประวัติศาสตร์และศิลปะกับ อ.กุ้งใหญ่ ตอนแรกคิดว่าเป็นวิชาที่น่าเบื่อแต่อาจารย์สอนสนุกมากๆเข้าใจด้วย (แต่เดี๋ยวนี้ความรู้ลงหม้อไปหมดแล้ว)

ปัจจุบัน...ปีสาม...

ช่วงซัมเมอร์ก่อนขึ้นปีสามออกแนวเป็นคนดีไปเรียนภาษาอังกฤษ แล้วก็ไปฝึกงานที่เชียงใหม่ เหอะๆเที่ยวค่ะเที่ยว เที่ยวเก่งด้วย ตอนกลางวันเรียนตอนกลางคืนเที่ยว(คงเจริญ)

ต้องขอขอบคุณพี่แวว (ผู้จักการโรงแรมอโมร่า) ที่ไม่เคยว่าหวานเลยที่โดดงานอยู่บ่อยๆ ไปทำงานได้ไม่ถึงสองอาทิตย์ก็ลาออก ขอโทษค่ะ ^O^

เกือบลืมได้ลงเรียนโยคะด้วยเป็นสิ่งเดียวที่ทำอย่างสม่ำเสมอไม่เคยขาดไม่เคยโดด และแล้วก็เปิดเทอม

**ทริปสาม ทัวร์ภาคอีสานของไทย(ปราสาทหิน)เขาพระวิหารที่กัมพูชาต้องต่อสู้กับกองทัพเด็กขาย Postcard ทางขึ้นก็แสนจะลำบากบันไดหินที่ปีนขึ้นไม่รู้จะถล่มมาตอนไหน

**ทริปสี่ ภาคตะวันออกดูเหมือนจะเป็นการออกฟิวร์ทริปที่กดดันที่สุดเพราะต้องสอบบรรยายหน้าบัส โดยมีพี่ๆจาก บ.หนุ่มสาวทัวร์มาเป็นพี่เลี้ยง แต่ก็ได้รู้การทำงานจากมืออาชีพ

**ทริปพิเศษ (ทริปอนุรักษ์) ดอยอินทนนท์ กิ่วแม่ปาน การจัดการบ้านพักhomestay ได้นอนเต็นท์กับเพื่อน เป็นส่วนหนึ่งของขบวนรถแดง12คัน

**ไปภูชี้ฟ้าแบบไม่ได้ตั้งใจไป เบื่อๆ เซ็งๆ แต่สวรรค์ก็ส่งพี่ๆนักปั่นน้องเหล็กมาให้เรา ได้พูดคุย ทำให้มีกำลังใจขึ้นเยอะ ก็เลยตั้งชื่อทริปว่า "ตามหาสมดุลของชีวิต"

**ไปเที่ยว ปาย ผู้หญิง2คนที่ไม่รู้อะไรเลยทำเป็นเก่งไปเองได้ แต่ก็มีเทวดามาบอกรายละเอียดซื้อตั๋วรถ นอนที่ไหน อาหารร้านไหนอร่อย ภายในเดือนนั้นไปปายทั้งหมด3ครั้ง

**ปีสามเป็นปีแห่งการทำรายงาน ตั้งแต่ต้นเทอมยันปลายเทอม แล้วทุกวิชาก็ใช้ภาษาอังกฤษบ่อยมาก (เริ่มรู้ตัวว่าตัดสินใจถูกที่ไปเรียนภาษาอังกฤษตอนปิดเทอม)

**เป็นประธานสาขา (ใครเลือกกรูมาเป็น) งานเยอะมากรับผิดชอบเกือบทั้งหมด(รึป่าว) เป็นหนังหน้าไฟที่ต้องทนถูกบ่นทั้งอาจารย์และเพื่อน

**จัดงานเลี้ยงส่งให้พี่ปี4ที่กำลังจะจบ เป็นการทำงานที่เหนื่อยใจที่สุดเพราะเพื่อนในชั้นปีก็ไม่ค่อยให้ความร่วมมือเลย ทุกคนบอกว่าสนุก(อิอิ หายเหนื่อย)

**ออกค่าย ชมรมอาสา แง้ๆ เป็นประธานชมรมที่ห่วยแตกที่สุดเลยเรา ทำงานด้านเอกสารล่าช้ามากๆ จะรอดป่าวชมรม

>>>>

>>>> ผ่านมา 3 ปีแล้ว ตามความรู้สึก (น้ำตาจะไหล..ฮือๆ..)

มาคิดๆ ดูมันก็น่าใจหาย ที่ต่อไปจะไม่ได้ใส่ชุดนิสิต ไม่ได้ไปไหนมาไหนกับเพื่อน

ไม่ต้องมาอ่านหนังสือสอบ ไม่ต้องทำรายงาน

อยู่ดีๆ เลือดรักสถาบันมันแรงอย่างนี้หว่า (ใกล้จะจบแล้วด้วงมั้ง)

ขอบคุณ ม.น.ที่ทำให้ได้รู้คุณค่าการให้ชีวิตในรั้วมหาลัย

12:40 AM | Add a comment | Read comments (2) | Permalink | Blog it

January 21

แค่อยาก......ให้รู้(ความรู้สึก)

เธอ .. กะ .. ฉัน

การคบกับใครสักคน

จุดเริ่มต้น .. เรารู้ดี

ปลายทาง .. จะจบกันที่ตรงไหน

ไม่มีใครรู้

เมื่อ ใครสักคน .. ได้มีโอกาสรู้จักกัน
มีความรู้สึก ดี - ดี ให้กัน
ได้ให้ สิ่งที่เรียกกว่า ..รัก.. แกกัน

คุณ ควรถนอมมันไว้ .. ให้ดีที่สุด

รัก .. นั้น
อาจเกิดขึ้นได้ บ่อย - บ่อย

แต่การได้ รัก ตอบกลับมานั้น
อาจมีเพียงครั้งเดียว .. ที่คุณจะได้รัก

หาก รัก ของคุณ ..
มี ผู้รับ มันไปแล้ว .. และคุณ ได้ รักนั้น ตอบกลับมา
ควรจะ รักษา มันไว้ - - ถนอมไว้ให้ดี

เธอ .. กะ .. ฉัน

                                                      คุณ หึง
                                                      คุณ หวง
                                                      คุณ ห่วง ... ฉันรู้

                                                      ฉัน หวง
                                                      ฉัน ห่วง
                                                      ฉัน ร้องไห้ ... คุณก็รู้

                                                      บ่อยครั้ง ..น้ำตา.. มันมักจะไหล
                                                      เมื่อ คำพูด .. การกระทำ .. ของคุณ
                                                      มันทำให้ฉัน รู้สึก .. อยากจะระบายบางอย่างออกมา

โดยการ ..ร้องไห้..

                                                      เมื่อฉัน .. ไม่สามารถ พูด หรือ ระบาย กับใครได้
                                                      แม้แต่คุณ
                                                      ก็คงมีเพียงวิธีเดียว ... ที่จะทำให้ฉัน หายเศร้าได้บ้าง

เธอ .. กะ .. ฉัน

                                                                                           ฉัน .. ไม่มั่นใจ
                                                                                           บ่อยครั้ง ที่ฉันมักคิดถึง คนรักเก่า ของคุณ
                                                                                           ฉันมักจะถามตัวเองอยู่เสมอว่า
                                                                                           ..คุณลืมใครคนนั้นได้จริงแล้วหรือ

                                                                                           ถึงแม้ .. มันจะเป็นคำถามที่ฉันอยากรู้มากสักแค่ไหน
                                                                                           แต่..ฉันรู้ดีว่า นั่น .. เป็นเหมือนคำถามต้องห้าม
                                                                                           ที่ฉัน ไม่ควรจะถามคุณ .....

เธอ .. กะ .. ฉัน

จะมีบ้างไหมนะ ?
ที่เวลาเราอยู่ห่างกัน ..

เราจะไม่ทะเลาะกันเลย แม้สักครั้งเดียว

7:53 PM | Add a comment | Read comments (13) | Permalink | Blog it

January 20

หนังสือเล่มใหญ่>>>ที่แม่ให้หวาน

กลางดึกของคืนหนึ่ง โทรหาใครก็ไม่มีใครคุยด้วย (เศร้าจริงๆ) {ความจริงไม่ดึกเลยสี่ทุ่มกว่าๆเอง}

++จะนอนแล้วหวาน

++กำลังเที่ยวอยู่ตี2โทรมาใหม่นะเพื่อน

++พรุ่งนี้มีเรียนเช้า

++คุยกับแฟนอยู่...หวานแก่เป็นสายซ้อน

++พิมพ์งานอยู่เด๋วโทรกลับ

++ยังไม่ถึงหอเลย...แบตจะหมดแล้วแค่นี้นะ ---------------> วันนี้เป็นไรฟะ? โทรหาใครก็ไม่มีใครคุยด้วย ทีวันที่มีเรียนเช้า มีงานต้องทำดึกๆ โทรมากันจังงงงง

ทำไมมันเหงาอย่างนี้หว่า อยากคุยกับใครก็ได้ โทรหา แม่ ดีกว่า ดูนาฬิกาแม่คงหลับแล้วมั่ง

(เสียงเพลงรอสายของแม่ดังไม่นาน) ว่าไงจ๊ะลูก.... (แม่ทำเสียงสดชื้นสุดๆความจริงหลับไปแล้ว)

"แม่...คิดถึงแม่จัง พ่อหลับแล้วหรอ? แม่ทำอะไรอยู่ หวานโทรหาน้องก็ไม่รับสายสงสัยหลับแล้ว"

"หวานเป็นไรรึเปล่าลูก?" (แม่ถาม) "ป่าวซะหน่อยแม่ แค่นอนไม่หลับแล้วก็คิดถึงก็เลยโทรมา"

"แม่ช่วงนี้หวานไม่ค่อยสบายใจเลย แบบว่าปิดเทอมไม่อยากไปอเมริกาเลยอ่ะ"

(ไม่มีเสียงตอบจากปลายสาย) น้ำตาเริ่มคลอ เสียงเริ่มสั่น

"แม่หวานกลัวอ่ะ ไปในที่ที่ไม่ใช่บ้านเรา ไม่มีเพื่อน ไม่มีครอบครัว มันต้องเหงากว่าวันนี้คูณสองแน่เลย"

"หวาน โลกคือหนังสือเล่มใหญ่เล่มหนึ่ง คนที่ไม่ออกจากบ้าน คือคนที่อ่านหนังสือได้หน้าเดียว

แม่ซื้อหนังสือให้หวานแล้ว อยู่ที่หวานจะเปิดอ่านมันกี่หน้าเท่านั้น อย่าลืมไหว้พระก่อนนอนนะลูก"

แล้วแม่ก็วางสายไปซะงั้น.......

to.พ่อและแม่

ขอบคุณมากๆค่ะที่เลี้ยงหวานกับน้องเติบโตมาได้ขนาดนี้

แม่มีจิตวิทยาในการเลี้ยงลูกดีมากๆ แม่ไม่เคยบังคับหวานกับน้อง

แม่ปล่อยให้เราตัดสินใจเอง จนคนอื่นดูว่าแม่ตามใจหวานกับน้อง

เมื่อไหร่ที่มีปัญหา เราสองคนหันหลังกลับไปมอง

จะมีผู้หญิงหนึ่งคนยืนยิ้มและเป็นกำลังใจให้เราเสมอ (ภายใต้ผู้หญิงคนนั้น

ก็มีผู้ชายอีกคน) พ่อ....พ่อที่เป็นกำลังสำคัญที่ทำให้ชีวิตของเด็กผู้หญิงอีกสองคนก้าวเดิน

พ่อถึงจะชอบบ่น แต่ภายใต้คำบ่นของพ่อก็มีข้อคิดดีๆคอยสอนเราเสมอ

พ่อไม่ชอบให้เราลำบาก พ่อไม่ชอบให้เราเหนื่อย เพราะพ่อบอกว่า "ลูกของพ่อเป็นผู้หญิง"

และพ่อก็เป็นผู้ชายคนเดียวในบ้าน ไม่จำเป็นที่ผู้หญิงในบ้านของพ่อจะต้องลำบากและก็เหนื่อ

สุดท้าย ก่อนที่ลูกนกตัวน้อยๆของพ่อกับแม่จะบินสู่โลกกว้าง (ทั้งที่ไม่เต็มใจนักหรอก)

ขอบคุณความรัก ความห่วงใย ที่พ่อ แม่ ไอ้อ้วน(ของพี่ด้วย) มีให้เสมอนะค่ะ

รักครอบครัวของเราจังเลยยยยยย ขอบคุณแม่ที่เสียสละที่นั้งด้านหน้ารถให้หวาน 555+

ขอบคุณพ่อที่ขับรถรับ-ส่งหวานทุกที่ไม่ว่าใกล้-ไกล ขอบคุณไอ้อ้วนที่เสียสละให้พี่คนนี้เลือกของสวยๆก่อน

23:24

FRI 19/1/07

5:26 PM | Add a comment | Read comments (3) | Permalink | Blog it

January 11

ยิ้ม(Smile)

ฉันไม่จำเป็นต้องหัดยิ้มหน้ากระจก

ฉันไม่จำเป็นต้องรู้ว่าฉันยิ้มสวยหรือไม่

เพียงแต่ยิ้ม

และหัวใจรู้สึกยิ้มด้วย

ฉันก็มีความสุข

I don't have to practice my smilling in front of a mirror

I don't need to know if my smilling is attrative

Just smile on the face,

Then , my heart is bound to smile

And that brings me happiness.

9:32 AM | Add a comment | Read comments (5) | Permalink | Blog it